Vissen op Vlagzalm en Forel

Vissen op Snoek

Vissen op Zalm

NextPrev

IJsvissen in de Fjäll

De nieuwe site is inmiddels alweer bijna 2 maanden in de lucht en uit de vele positieve reacties die we kregen blijkt de nieuwe opzet en layout wel in de smaak te vallen.
Zoals al eerder verteld heeft Paula het blogg overgenomen. Zij houdt jullie op de hoogte van de dagelijkse beslommeringen van ons leven in Lapland.
Nieuws en belevingen aangaande het vissen zal ik voor mijn rekening nemen en die bijdragen zullen hier onder "laatste nieuws" te vinden zijn.
Het archiveren van het oude visblogg wil nog niet echt vlotten. Het is niet het gebrek aan tijd maar veeleer een gebrek aan motivatie en zin waarom dit nog niet gebeurd is. Het bouwen van de nieuwe site kostte toch wel wat energie en doorzettingsvermogen en nu de site eenmaal in de lucht is en - bijna - helemaal klaar heb ik er even genoeg van om onophoudelijk achter de pc te zitten. Eerst maar de accu weer opladen en dan zal ik later dit jaar proberen om het oude visblog ook op de site te krijgen.

En hoe kun je als visser je accu weer opladen??..... Juist, door te gaan vissen dus
Met vriend Åke had ik het plan opgevat om een dag of 5 naar de fjäll te gaan om te ijsvissen. De fjäll is de Zweedse benaming voor het berggebied tussen Zweden en Noorwegen. Onder andere de Kebnikaise, de beroemdste berg van Zweden, ligt in dit gebied, dat zich uitstrekt van de provincië Jämtland ten zuiden van ons tot aan de grens met Finland in het noorden.
Åke onderneemt deze trip ieder voorjaar en zelf was ik in 2011 al eens mee geweest. Door mijn val in 2012 en het langzame herstel in het jaar daarna was het dan dit jaar eindelijk zover dat er een vervolg kwam op mijn eerste fjällavontuur.
Een vriend van Åke die mee zou gaan moest op het laatste moment wegens ziekte afzeggen en zo togen Åke en ondergetekende op zondagmorgen 6 april met auto en aanhanger richting de Zweedse bergen. Allereerst reden we met de auto 500km. noord- en westwaarts tot we aan het eind van de berweg kwamen. Op de parkeerplaats werd de auto achtergelaten en met de -in de aanhanger- meegenomen sneeuwscooter vervolgden we onze weg dieper het berggebied in.
Het was zonnig weer op onze heenreis en het was dan ook puur genieten tijdens de rit naar onze eindbestemming, een groot meer op slechts enkele kilometers van de Noorse grens. Het was op dit meer, dat de zomer alleen met een helikopter en 's winters dus alleen met een sneeuwscooter te bereiken is, waar we onze tent opzetten. De avond was inmiddels gevallen.
Vanaf maandag tot en met donderdag hebben we gevist en de vangsten waren zeer behoorlijk. Je vangt op deze meren de zogenaamde röding oftewel artic char. Deze forelsoort kan in het bergmeer waar wij visten tot wel 5 kilo zwaar worden en vissen van 3-4 kilo worden er iedere winter wel gevangen.
De grootste vis die ik tijdens onze 4 visdagen ving woog bijna 2 kilo en is op de foto hiernaast te zien. Verder had ik ook nog een 5-tal vissen tussen de 1 en 1.5 kilo. Prachtige vissen die warmgerookt meer dan uitstekend van smaak zijn.
Overigens is dat ijsvissen in deze bergmeren niets voor de luie visser. Allereerst moet je je met een schop door een één meter dikke sneeuwlaag heengraven om bij het ijs te komen. Vervolgens dien je nog een gat te boren door de meer dan één meter dikke ijslaag. En dat alles bij temperaturen dik onder het vriespunt, een zwaar en tijdrovend klusje dus.
Van die lage temperatuur merk je overdag trouwens maar weinig omdat de zon bijna de hele dag volop schijnt en het daarmee toch wel behaaglijk is om buiten te zijn. Anders is dat 's nachts. De temperatuur zakte tijdens ons verblijf wel eens tot 30 graden en dan kan zelfs de meegenomen petroleumkachel niet voorkomen dat het ook in de tent dik onder het vriespunt wordt. Was behoorlijk fris in de slaapzak.
Maar ondanks het afzien was het een heerlijk visavontuur en ik voelde me echt bevoorrecht dat ik zoiets mee mag maken.

Een idee van de weidsheid van dit gebied krijg je als je kijkt naar foto 4. Als je goed kijkt zie je boven de pijl een klein stipje in de foto. Dat stipje is onze tent. De volgende foto is een gedeelte van foto 4 waarop de tent duidelijk te zien is. Een groot gebied dus waar je makkelijk kunt verdwalen en waar je -zonder telefoonbereik- bent aangewezen op elkaar en je gps.
De route van de parkeerplaats naar de tent hadden we opgeslagen op onze gps en dat was maar goed ook. Want toen we vrijdag naar huis wilden was het weer helemaal omgeslagen en zag je door de sneeuwbuien en de mist geen hand meer voor je ogen. Toch kwamen we dankzij die gps zonder noemenswaardige problemen weer veilig terug bij onze auto en waren we vrijdagavond weer terug in Tväråträsk.
Nog maar 6 weken en dan gaat het zomerseizoen van start. Laat de gasten maar komen mijn accu is weer opgeladen.....